• Moreira Paskald

The freedom of belonging nowhere but close to yourself.



Ik had altijd de behoefte om erbij te willen horen. Om gezien te worden. Maar tegelijkertijd had ik altijd de kennis en skills om me net genoeg in te houden om niet als arrogant gezien te worden. Ik fungeerde als een kameleon die je met je blote oog niet kon zien. Maar als je met een vergrootglas keek, zag je mij gewoon zitten. Schuilend voor mezelf, schuilend achter wie ik daadwerkelijk was. Want ik wilde erbij horen.


Het was zo dat als ik met mannen was, ik one of the guys was. Als ik met vrouwen was, was ik one of the girls. Maar toch lukte het mij nooit echt om ergens bij te horen. Nergens, niet op het werk, niet thuis, niet in mijn familie en ook niet op school. Nergens.


Ik probeerde het wel, want het was een diep verlangen. Ik was namelijk altijd net iets teveel van alles. Iets te direct, iets te eerlijk, iets te dominant, iets te aanwezig, iets te emotioneel, iets te brutaal. Het was altijd net iets te om er daadwerkelijk bij te kunnen horen.


Maar afgelopen week kreeg ik het besef dat door middel van mijn reis naar zelfliefde en zelfacceptatie ik dat niet langer wil. Ik wil nergens meer bij horen als het betekent dat ik mijn volledige zelf niet kan zijn. Ik hoef niet deel uit te maken van een groep waar ik mezelf niet mag zijn.


Ik ga op dit moment erg kwetsbaar zijn en ik doe het enkel om het belang van mijn verhaal te verduidelijken. Ik heb zoals veel van jullie weten afgelopen februari ontslag genomen. In april is mijn contract officieel beëindigd. Corona kwam op bezoek en mijn financiële situatie drukte zwaar op mijn schouders. Ik had pas een jong volwassen pleegdochter in huis genomen met verschillende problematieken. Daarnaast heb ik 3 kleintjes rondlopen van 4, 5 en 7 jaar. Ik begon te twijfelen aan mijn kunnen, mijn kennis en mijn keuzes.


De druk werd immens groot en de afgelopen weken heb ik de keuze gemaakt om weer te solliciteren. De sollicitatie ging goed, ik kan namelijk heel makkelijk signalen oppikken en mezelf goed verkopen. Ik weet onderhand heel goed wie ik ben dus de standaardvragen over mezelf weet ik prima te beantwoorden.


Uiteindelijk deed ik de 2e sollicitatie - wat een training was, en aan het eind van de sollicitatie had ik het gevoel dat ik mezelf aan het verloochenen was. Ik wilde mezelf weer proppen in een functie zodat ik erbij kon horen. En ik deed het niet zomaar, ik deed het voor het geld. Ik voelde me als een prostituee die met tegenzin de prostitutie inging... Die vanwege omstandigheden de keuze moest maken om zichzelf te verkopen in ruil voor stabiliteit en structuur.


Het kan erg overdreven overkomen, maar de onrust in mij was zo heftig dat ik mij hier niet eens van kon afsluiten. Ik kon niet langer meer mezelf veranderen onder het mom van het erbij willen horen, want die behoefte heb ik niet langer meer. Tijdens en na de training kreeg ik signalen dat ik mogelijk toch niet zo goed paste binnen de organisatie terwijl ik het zo graag had gewild... Ik heb jarenlang deel willen uitmaken van deze organisatie en toen ik er stond wilde ik het niet meer.


Ik kreeg na de training feedback dat ik te dicht bij mezelf bleef en ze wilden mij de kans geven om hen nogmaals te overtuigen door een onderwerp te kiezen dat verder van me af lag.


De strijd die ik intern voerde was zo heftig dat ik er niet van kon slapen. Ik dacht er twee dagen over na, werd boos en voelde me gekleineerd: ik voelde me niet gerespecteerd. Ik voelde me weer alsof ik niet goed genoeg was om erbij te horen.


Ik herinnerde me wie ik was en de keuze was snel gemaakt. In de ogen van de werkgever was het weliswaar geen compliment om te zeggen dat ik te dicht bij mezelf bleef tijdens een training waar ik mijn expertise in heb ontwikkeld. Maar voor mij was dit de bevestiging dat ik, Moreira Paskald, trouw bleef aan mezelf.

Ik had twee keuzes: of ik bleef trouw aan de werkgever en ik ging afstand nemen van mezelf onder het mom van erbij willen horen. Of ik bleef trouw aan mezelf.


Wat denk jij dat ik heb gedaan?


Inderdaad: ik heb een e-mail opgesteld en ik heb gezegd niet verder door te willen gaan met de sollicitatieprocedure. Mijn passie en ambitie, mijn purpose, mijn doel en mijn gevoel van eigenwaarde is niet langer meer gekoppeld aan mijn financiën of aan mijn huidige situatie. Ik weet wie ik ben en waartoe ik in staat ben. Het loopt misschien niet allemaal even gemakkelijk en ik hoor er misschien niet bij. Maar, wat ik wel weet is dat ik behoor bij mezelf en dat is genoeg voor nu.


MAYA ANGELOU: You only are free when you realize you belong no place — you belong every place — no place at all. The price is high. The reward is great…
77 keer bekeken0 reacties